Ιστορία

Η Κως κατοικείται από την 3η χιλιετία π.Χ., την Πρώιμη Εποχή του Χαλκού. Εκείνη την περίοδο μεγάλες μάζες πληθυσμού μετακινούνται από την Ηπειρωτική χώρα και τα παράλια της Μικρά Ασίας προς τα νησιά του Αιγαίου. Πελασγοί, Κάρες, Φοίνικες και Αχαιοί είναι από τους πρώτους κατοίκους του νησιού. Τη 2η χιλιετία π.Χ. η Κως κατακτείται από το Μινωικό και το Μυκηναϊκό πολιτισμό και λαμβάνει μέρος στον τρωικό πόλεμο.

Ακολουθούν οι Δωριείς, οι οποίοι φέρνουν στο νησί τη λατρεία του Ασκληπιού και τα θεραπευτήρια. Η Κως ακμάζει χάρη στην παραγωγή κρασιού και των μεταξωτών. Μαζί με τις πόλεις της Ρόδου Ιαλυσό, Κάμειρο και Λίνδο και τις πόλεις της Μ. Ασίας, Κνίδο και Αλικαρνασσό, αποτελούν τη «Δωρική Εξάπολη». Πρόκειται για μια συμμαχία που είχε χαρακτήρα οικονομικό, πολιτικό, αλλά και θρησκευτικό. Τόπος λατρείας ο ναός του Τριοπίου Απόλλωνα στην Κνίδο.

Τον 5ο αιώνα π.Χ. το νησί κατακτούν οι Πέρσες και την κυβερνούν τύραννοι, οι κάτοικοι αναγκάζονται να πολεμούν στο πλάι των Περσών. Μετά τις νίκες των Ελλήνων στη ναυμαχία της Σαλαμίνας και στη μάχη των Πλαταιών, η Κως προσχωρεί στην Αθηναϊκή Συμμαχία και καθιερώνεται το δημοκρατικό πολίτευμα.

Χάρη στην άνθηση του εμπορίου, της ναυτιλίας και των καρπών από τα πλούσια εδάφη της, ακμάζουν παράλληλα και τα γράμματα, οι τέχνες και οι επιστήμες, όπως η ιατρική. Την εποχή εκείνη ζει και διδάσκει ο Ιπποκράτης, ο πατέρας της Ιατρικής.

Από το νησί περνούν επίσης Μακεδόνες με το Μέγα Αλέξανδρο, Αιγύπτιοι που την χρησιμοποιούν ως ναυτικό φυλάκιο, Πτολεμαίοι και τη μετατρέπουν σε θέρετρο για να εκπαιδεύονται οι πρίγκιπες της δυναστείας τους, αλλά και οι Ρωμαίοι που φέρνουν στο νησί την παρακμή. Επί της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας το νησί ακμάζει και γίνεται έδρα επισκόπου, έστω και αν οι καταστροφές από τους σεισμούς ήταν μεγάλες.

Τον 11ο αιώνα λεηλατείται από τους Σαρακηνούς πειρατές και περνά στην κυριαρχία των Βενετών όταν η Κωνσταντινούπολη καταλαμβάνεται από τους Σταυροφόρους. Το Τάγμα των Ιωαννιτών Ιπποτών το 1315 περνά και αφήνει το στίγμα του μέχρι τις μέρες μας, λόγω των πολυάριθμων ευρημάτων της εποχής τους, όπως το κάστρο στο λιμάνι.

Στις αρχές του 16ου αιώνα, οι Οθωμανοί έχουν τον έλεγχο του νησιού έως το 1912 οπότε και περνά στα χέρια των Ιταλών μαζί με τα υπόλοιπα Δωδεκάνησα. Το 1933 σεισμός καταστρέφει το νησί. Το 1943 έρχονται οι Γερμανοί και οι κάτοικοι περνούν δύο πολύ δύσκολα χρόνια μαζί τους (χαρακτηριστικό είναι η εξόντωση των Εβραίων που ζούσαν στο νησί), ενώ μετά τον πόλεμο και έως το 1948 διοικείται από τους Άγγλους. Την άνοιξη του 1948 ενσωματώνεται με την υπόλοιπη ελεύθερη Ελλάδα.

Η Κως πλήγηκε από σεισμούς τα έτη 142, 469, 554 και 1933.

 

Ιπποκράτης

Ο Ιπποκράτης γεννήθηκε το 460 π.Χ. στην Κω. Καταγόταν από οικογένεια γιατρών, η οποία ανήκε σε συντεχνία γιατρών και τα μυστικά της ιατρικής μεταφέρονταν από πατέρα σε γιό. Πατέρας του ήταν ο Ηρακλείδης, γνωστός γιατρός της εποχής, δάσκαλοί του, εκτός από τον πατέρα του, υπήρξαν ο φιλόσοφος Δημόκριτος, ο σοφιστής Γοργίας κ.α. Ο Ιπποκράτης έγινε ένας από τους μεγαλύτερους γιατρούς των αρχαίων χρόνων. Παράλληλα υπήρξε ένας μεγάλος φιλόσοφος και ανθρωπιστής.

Κατά την παράδοση ο Ιπποκράτης ήταν απόγονος του Ηρακλή και του Ασκληπιού. Παντρεύτηκε και έκανε τρία παιδιά. Λέγεται ότι πέθανε 104 ετών. Ο Πλάτωνας και ο Αριστοτέλης κάνουν αναφορές για τον Ιπποκράτη. Μάλιστα ο Αριστοτέλης τον αποκαλούσε «Μέγα».

Βασίστηκε στην παρατήρηση και στη μελέτη του ανθρώπινου σώματος. Πίστευε ότι η ασθένεια έχει μια λογική και φυσική εξήγηση και όχι ότι προερχόταν από δεισιδαιμονίες και το μένος των θεών. Αντιμετώπιζε το σώμα στο σύνολό του και όχι τμηματικά. Ήταν ο πρώτος ιατρός που μπόρεσε να περιγράψει τα συμπτώματα της πνευμονίας και της επιληψίας. Θωρούσε ότι η καλή διατροφή, η ξεκούραση, η καθαριότητα και ο καθαρός αέρας βοηθούν στη θεραπεία του ασθενή. Ήταν της άποψης ότι κάθε άτομο αντιμετωπίζει διαφορετικά την ασθένειά του και ότι οι σκέψεις, οι ιδέες και τα συναισθήματα προέρχονται από τον εγκέφαλο και όχι από την καρδιά. Έδινε μεγάλη σημασία στην πρόληψη.

Είχε ταξιδέψει σε όλη την Ελλάδα, αλλά και την Περσία και την Αίγυπτο όπου άσκησε το επάγγελμά του, συνέλεξε στοιχεία και έκανε μελέτες πάνω στο βιοτικό επίπεδο των κατοίκων, τις ασθένειές τους, την επίδραση του περιβάλλοντος. Μελετά επίσης, τις πρακτικές των μάγων και των χειροπρακτικών, την ιατρική των γυμναστών και των φιλοσόφων. Πάλι κατά την παράδοση, ο Ιπποκράτης βρισκόταν στην Αθήνα την περίοδο του μεγάλου λοιμού και βοηθά τους κατοίκους να τον αντιμετωπίσουν.

Γυρίζοντας στην Κω αναλαμβάνει την ιατρική σχολή και διδάσκει τις ιδέες του. Εφαρμόζει την Ιωνική επιστήμη και φιλοσοφία. Είναι της άποψης ότι η ιατρική δεν πρέπει να μεταδίδεται μόνο από πατέρα σε γιο, αλλά να μπορούν κι άλλοι να την ασκήσουν. Έτσι παύει να διδάσκει μόνο σε γιους ιατρών, και ξεκινά να διδάξει σε όσους είχαν έφεση προς την επιστήμη της ιατρικής. Πολλά από τα συγγράμματά του μελετούνται έως τις μέρες μας, όπως η «Ιπποκρατική Συλλογή». Άλλα έργα του που έχουν σωθεί είναι: «Περί Επιδημιών», «Περί Κρίσεων», «Περί Ιατρού», κ.α.

Συντάσσει τον όρκο της ιατρικής ηθικής ο οποίος χρησιμοποιείται έως σήμερα. Πρόκειται για έναν όρκο προς το θεό Απόλλωνα και τον Ασκληπιό, στους οποίους οι μελλοντικοί ιατροί υπόσχονται ότι θα σέβονται τους δασκάλους τους όπως τους γονείς τους, καθώς και τα παιδιά των δασκάλων τους και εάν χρειαστεί θα τα διδάξουν την ιατρική, αλλά και σε όποιον το επιθυμεί να γίνει γιατρός. Υπόσχονται ότι θα ασκούν την ιατρική μόνο προς όφελος των αρρώστων και θα τους προστατεύουν από την αδικία και τη βλάβη. Δεν θα είναι υπέρ της ευθανασίας, έστω και αν τους ζητηθεί, ούτε θα κάνουν εκτρώσεις. Θα διατηρούν αγνή και καθαρή τόσο τη ζωή τους, όσο και την τέχνη τους. Δεν θα εκμεταλλεύονται τους ασθενείς τους ούτε σωματικά, ούτε πνευματικά. Θα είναι έμπιστοι και δίκαιοι. Όσο τηρούν τα παραπάνω θα είναι τυχεροί στη ζωή τους, εάν όμως δεν τα τηρήσουν θα τους συμβεί το αντίθετο.

Ο Ιπποκράτης πέθανε το 370 π.Χ. στη Λάρισα και μένει γνωστός ως «πατέρας της Ιατρικής».


Scroll to top